Moja opinia, albo raczej mój opis będzie troszkę dłuższy, ale mam nadzieję że pomoże osobom podobnie jak ja „poszukującym”. Jestem „poszukująca”, od bardzo dawna, dlaczego? Bo moje ciało odkąd wyprowadziłam się od rodziców (dom i dzieciństwo bardzo trudne) zawsze chorowało (krzyczało!) – to była ciągła walka. Jelito drażliwe, bardzo popularne obecnie - które zabrało mi kilka lat życia, pozbawiło radości, przysporzyło nerwicy i życie z tym stało się katorgą, długa, nierówna walka. Ale od tego wszystko się zaczęło, właśnie to był punkt zwrotny, gdy po 7-8 okropnych latach żadne leki nie pomogły i przestałam liczyć na lekarzy. Tak trafiłam na osobę, która pokazała mi Totalną Biologię, a następnie na osobę, która uczyła mnie Totalnej Biologii i przekazała dodatkowo wiedzę o Kodach Emocji. Próbowałam robić sama, ale też z pomocą innej znalezionej w internecie osoby – czy czułam różnicę? Być może subtelną, ale nie na tyle dużą. Na Panią Marzenkę trafiłam przypadkowo, koleżanka podesłała stronę Pani Marzenki na naszej grupie i napisała „Polecam Marzenkę” – tak tu trafiłam. Pierwsza sesja u Pani Marzenki, to praca z pasożytami oraz poczuciem lęku. Lęk nosiłam w sobie ogromny od wielu lat, nie pamiętałam jak to jest żyć bez lęku. Ogrom lęków: od lęku przed pójściem do sklepu samej, lęk jazdy metrem, permanentny lęk przed krytyką, atakiem, napaścią, gwałtem, biedą, głodem, utratą pracy itd. itp.! Uczucie po pierwszej sesji? Nie boję się… czuję w sobie spokój… idę sama do sklepu, jadę sama metrem.. nie boję się… i poczucie że ja zawsze sobie poradzę! Druga sesja to praca z moim niskim poczuciem własnej wartości – bardzo trudna sesja i bardzo dużo okropnych obrazów z rodu (m.in. gwałty) – po sesji to co zauważyłam to to, że zrobiłam się radośniejsza, troszkę pewniejsza siebie, bardziej kobieca i przede wszystkim ważna i wartościowa…Pierwszy raz zaczęłam mówić „Uważam, ze jestem wartościowa”.. tego wcześniej nie było… Trzecia sesja to toksyczne relacje z mężczyznami oraz ojciec alkoholik – ogrom zablokowanych emocji, przekonań, traum – byłam zdumiona gdy czytałam raport i kiwałam głową tak bardzo się z tym zgadzając, a jednocześnie nigdy tego nie być świadomym. Byłam wtedy 2 dzień po rozstaniu z partnerem gdzie wiedziałam, że to koniec związku, bo żadne z nas „nie odpuści”, obydwoje jesteśmy bardzo uparci. Wieczorem dostałam od skruszonego partnera telefon „Jak mam się w Tobie odkochać...?, a następnie cała rozmowa z nim, która nigdy tak nie wyglądała…Byłam zszokowana i płakałam, bo nigdy wcześniej nie słyszałam od niego takich słów.. Czwarta sesja - wiedziałam ze siedzi coś jeszcze we mnie, nie potrafiłam tego nazwać, opisałam te uczucia Pani Marzence, a Pani Marzenka pomogła mi to nazwać, wybrzmiało: „Poczucie odrzucenia” – tak banalne, słyszane wiele razy przez każdego z nas w życiu, a jednocześnie jak mocno ograniczające… Dużo emocji nienawiści zostało uwolnione. Ta sesja była dla mnie personalnie najmocniejsza…Kolejna rozmowa z partnerem (zranionym partnerem), trudna rozmowa… i stało się coś niezwykłego, coś we mnie odpuściło, w końcu do mnie dotarły słowa Partnera, coś co powtarzał mi wiele razy, a ja jak przez pryzmat ściany nie słyszałam tego! Nie słyszałam jego wołania, jego „krzyku desperacji”, że moje pewne zachowania go bolą, no ale ja przecież nie robiłam nic złego? To było jak jakieś trzęsienie ziemi w moim ciele.. tak mocne poczucie uświadomienia sobie, że ja tym swoim zachowaniem krzywdzę partnera! Że to jest destrukcyjne, że to jest złe, że to co robię jest nie fair! Ja nie miałam tej świadomości, a jego słowa do mnie nie docierały, naprawdę żyłam jak pod jakimś kloszem, miałam pewne schematy zachowań i tak postępowałam! Po rozmowie płakałam, bardzo płakałam, czułam ogromne poczucie winy, jak? Dlaczego ja wcześniej nie widziałam swoich destrukcyjnych zachowań w związkach? To dlatego żaden związek dotychczas mi się nie ułożył, był trudny? … A jak tak płakałam to zaczęłam przeglądać z tęsknoty nasze wspólne zdjęcia w telefonie… i wtedy zobaczyłam „siebie”, poczułam, że to ja, to było tak dziwne uczucie, bo dotychczas patrzyłam na swoje zdjęcia jak na obcą osobę, brzydką osobę, nie lubiłam jej. A teraz? Pomyślałam sobie, jejku to jestem ja, autentycznie ja i nawet jestem ładna. Płakałam… nie spałam całą noc.. To było dla mnie ogromnie emocjonalne przeżycie, jakbym wróciła do siebie… Ta cała nienawiść odeszła… Po sesjach czuję się spokojniejsza, czuję się wartościowsza, czuję, że znalazłam brakujący puzzel układanki, który pomaga mi wychodzić z mojego „cienia”, z moich /rodowych/ karmicznych traum, przekonań, zablokowanych emocji. To nie koniec mojej pracy, dla mnie to jest podroż w głąb siebie, podróż, która tak bardzo mnie zafascynowała, a w rękach Pani Marzenki wiem, że jestem bezpieczna i mam pewność, że każda kolejna sesja będzie kolejnym przystankiem do siebie samej. Pani Marzenko, dla mnie już jest Pani aniołem. Dziękuję. *Dodam tylko, iż wszystkie sesje były prowadzone proxy.